به هر بادی روفته مشو،
و به هر کورهراهی روان مگرد؛
[زیرا که] چنین است گنهکاری که [یکدل نیست و] کلامی دوگانه دارد.
در احساس خویش استوار باش،
و جز یک سخن نداشته باش.
[…]
هوای نفس خویش را بال و پر مده،
مباد که قدرتت به سان گاو نری [خشمگین، هرز روَد و] پاره پاره گردد؛
شاخسار خویش را فروکاهی، و میوههای خود را تباه کنی،
و خویشتن را بیابی چونان چوبی خشک.
(از حکمت بِنْسیرا، بابهای ۵ و ۶)
آيا ندانستهای که خدا چگونه مَثَل زده است:
سخنى پاك [در شهادت و پایداری بر حقیقت] مانند درختى پاك است، ريشهاش استوار و شاخههایش در آسمان؛
ميوهاش را هر دم به اذن پروردگارش مىدهد. و خدا براى مردم مثلها مىزند، باشد كه پند گيرند.
و سخنِ ناپاك چون درختى ناپاك است كه از روى زمين بركنده شده و ثباتی ندارد.
خدا [است که با هستی پاک، و ربوبیتش] كسانى را كه ايمان آوردهاند، در زندگى دنيا و در آخرت، با سخنی استوار پایدارمیدارد،
و [هموست که] ستمکاران را [به نشانهی رها کردنِ حقیقت یا استقامت نداشتنِ بر راه حق] بىراه مىگذارد…
(سوره ابراهیم، آیات ۲۷-۲۴)
